A warmly painted wall, creaking wooden floors, and a view that leaves you speechless every single morning… On the outside, it all looks perfect. As if we’ve stepped right into a dream. A house in the Scottish Highlands, surrounded by silence, space, and a community that has welcomed us with open arms. Everything we could wish for – and more. And yes, I am deeply grateful for that. But, as in everyone’s life, things are not always as they seem. Behind the beautiful picture lies another reality. A raw truth that can’t be hidden behind stunning views.

Behind the Beautiful Picture

When we drove away from Glasgow in the moving van, I cried. Not because of saying goodbye to the city – much as I loved living there – but because my thoughts kept returning to someone dearer to me than words can ever express. Someone who, while Gerard and I were embarking on a fresh new start, was in the middle of a battle no one would ever choose for: the battle against cancer.
It wasn’t fair. It was out of all proportion. I was surrounded by all my belongings, heading for a new beginning. He was facing hospital appointments, uncertainty, and hope that sometimes slipped through his fingers like sand.

It’s a reminder, once again, that not everything is as it seems. A fresh start in a new place can be wonderful – and it truly is – but life is more than a cheerful photo on Instagram, a funny clip on TikTok, or, in my case, an upbeat blog post. There are tears behind the joyful snapshots. Worries hidden beneath the smiles.

At times, my moments of joy feel like a kind of betrayal, because someone I love is living in a completely different reality. One that has, with a thud, become part of mine as well. Joy and sorrow intertwined, with no clear dividing line. He assures me I don’t need to feel guilty; he’s genuinely happy for us.
Still, we move forward. He – with a strength and courage I deeply admire. And I – with a sea of plans, and the awareness that life can bring crashing waves capable of pulling you under.

The Great Glencoe Challenge – Hike for Life

On 5 July, Gerard and I will be taking part in a 42-kilometre trekathon through the rugged Scottish Highlands – walking from Glencoe, via Kinlochleven, to Fort William. Not just any walk: we’ll be tackling over 1,600 metres of elevation and need to finish within twelve hours. It’s not a race, but it is a physical and mental challenge – which is exactly why it feels so fitting. Because in life, too, it’s not always about speed – but about simply keeping going. Step by step.
With this trek, we’re raising money for the Dutch Cancer Society (KWF Kankerbestrijding), for everyone who faces a mountain to climb each and every day.

Research can make a real difference – and standing by helplessly has never been my strength. Through this effort, we hope to contribute – however small – to something bigger.

Will you support us?
Every donation – large or small – is more than welcome and will be received with open arms (and most likely tired legs).

Click here to donate: Hike for Life

We’re still training hard here in the Netherlands, and it’s tough going. After a 30-kilometre session, our legs ache in places we didn’t know had muscles. The landscape is so flat that even our step counter seems bored. And training with hiking poles? Well… they’ll come in handy in the Highlands, but over here we just feel like we’ve accidentally joined a Nordic Walking group for pensioners.

A heartfelt thank you…

…for reading, caring, or maybe even helping. It means more than you might think.

Next time, a cheerful story again – I promise. But this needed to be said.

With love from Scotland,
Natascha

Natascha Hoiting is a Dutch writer and entrepreneur. She is married to Gerard, and the proud owner of wee Jamie. Since 2008, they have had a second home in Scotland, but at the end of 2024, they traded Glasgow for the Scottish Highlands. Her love for this beautiful country is a major inspiration for both her work and her daily life. She is currently working on a series of thrillers set in Scotland and also organizes training programs for Dutch groups under the name SuccesBrein (Success Brain).

After weeks of sawing floorboards, inhaling paint fumes and installing paneling while crouched down, the moment has finally arrived: the biggest jobs are done. New floors? Check. Walls freshly painted? Done. Of course, a few things still need finishing—one wall lamp still has to be connected, a little shelf isn’t hung yet and the guest room en-suite is crying out for attention… But that’ll all get sorted in time; for now, we need a break.

Time to Celebrate

The painting can start!

After all that DIY it’s time to dive back into social life. And guess what? This weekend the village hall is hosting a Ceilidh. For those unfamiliar: a Ceilidh (pronounced kay-lee) is a traditional Scottish evening full of live music, dancing until you drop and socializing. The concept is simple: bring your own drinks, arrive on time to grab a couple of chairs and a free table and enjoy the evening. Sounds easy, right…?

Too Late…

But things go a bit differently because guess who show up fashionably late again? Yep, the two new Dutchies. The hall is already heaving, every chair taken, and the tables overflowing with drinks and snacks. Just as we resign ourselves to standing all night, we’re saved. From the side of the room, someone waves—it’s the owner of a nearby shop we met on a previous shopping spree. “Come sit with us!” she calls warmly.
Chairs are quickly pulled over, glasses handed out, and suddenly we’re surrounded by a group of locals who welcome us as if we’ve lived here for years. So warm. So relaxed. So typically Scottish.

Ready for the Dance Floor? Nope. Going Anyway? Aye.

Gerard and his new dance BFF

The first dance, the Gay Gordons, begins and nearly the entire hall leaps to their feet.

I shoot Gerard a pained look. ‘Shall we wait this one out?’
He grabs my arm and pulls me up. ‘No way. Whether we go now or later, we’ll look silly either way.’
And he’s right… While the Scots confidently whirl around the room— they learn Ceilidh dancing at school —we’re having a bit more trouble. Even though it’s not our first time, we cling to each other like a couple of half-drunk octopuses. We keep spinning in the wrong direction and tripping over our own feet (and other people’s), but we’re having the time of our live. We stumble through the first few rounds, but somewhere between The Dashing White Sergeant and the Virginia Reel, we lose all our self-consciousness. We’re beginners, and that’s perfectly okay!

Wooden clogs

At the end of the night, we hobble home with sore feet and huge smiles on our faces. Jamie is waiting for us at the door, gives us an inquisitive look, and sniffs our shoes as if trying to figure out what adventure we’ve been up to now.
We look at each other, satisfied.
‘They’ll probably recognize us straight away next time,’ Gerard says.
‘I think so too.’ I laugh. ‘As those two Dutch people with the rhythm of a pair of wooden clogs.’

With love from Scotland,
Natascha

Natascha Hoiting is a Dutch writer and entrepreneur. She is married to Gerard, and the proud owner of wee Jamie. Since 2008, they have had a second home in Scotland, but at the end of 2024, they traded Glasgow for the Scottish Highlands. Her love for this beautiful country is a major inspiration for both her work and her daily life. She is currently working on a series of thrillers set in Scotland and also organizes training programs for Dutch groups under the name SuccesBrein (Success Brain).

Na weken van vloerplanken zagen, verfdampen inademen en op onze hurken lambriseringen aanbrengen, is het eindelijk zover: de grootste klussen zitten erop. Nieuwe vloeren? Check. Muren fris geschilderd? Voor elkaar. Natuurlijk zijn er nog wat onafgewerkte zaken: een wandlamp die nog aangesloten moet worden, een rekje dat nog niet hangt, de badkamer van de logeerkamer die schreeuwt om aandacht… Maar dat komt allemaal wel; we zijn even toe aan iets anders.

Tijd voor een feestje

Het schilderen gaat beginnen!

Na al dat klussen is het tijd om het sociale leven in te duiken. En wat blijkt? Er wordt dit weekend in het dorpshuis een Ceilidh georganiseerd. Voor wie het fenomeen niet kent: een Ceilidh (spreek uit als kay-lee) is een traditionele Schotse avond met live muziek, dansen tot je erbij neervalt en socializen. De opdracht is makkelijk: je neemt je eigen drank mee, zoekt op tijd een vrij tafeltje met een paar stoelen, en laat de rest van de avond lekker op je afkomen. Klinkt niet zo moeilijk, hè…?

Te laat…

In de praktijk blijkt het anders te gaan, want wie arriveren er weer eens fashionably late: jawel, de twee nieuwe kaaskoppen. De zaal is al stampend vol, alle stoelen zijn bezet en de tafels staan propvol met drank en snacks. Het moment dat we ons neerleggen bij het vooruitzicht om de hele avond te staan, worden we gered. Aan de zijkant van de zaal zwaait er een bekende: de eigenaresse van een winkel bij ons in de buurt, die we tijdens een shopping-sessie al leerden kennen. “Kom bij ons zitten!” roept ze gastvrij.
Direct worden er stoelen aangesleept, glazen uitgedeeld, en komen we tussen een groep dorpsgenoten te zitten die ons met open armen verwelkomen alsof we er al jaren wonen. Zo warm. Zo ongedwongen. Zo typisch Schots.

Klaar voor de dansvloer? Nee. Gaan we toch? Ja.

Gerard met zijn nieuwe dans-BFF

De eerste dans, de Gay Gordons, wordt ingezet en bijna heel de zaal springt op.
Gepijnigd kijk ik Gerard aan. ‘Deze nog even uitzitten?’
Hij grijpt me bij de arm, trekt me omhoog. ‘’Tuurlijk niet, of we nu direct gaan of straks; we staan toch wel voor gek.’
En dat klopt… Waar alle Schotten vol zelfvertrouwen door de ruimte hossen – ceilidh-dansen hebben ze hier op school geleerd – gaat het ons iets minder goed af. Ondanks dat het niet onze eerste keer is, hangen we letterlijk aan elkaar als een paar half-bezopen octopussen. Keer op keer draaien we de verkeerde richting op en struikelen we over onze eigen voeten (en die van anderen). Maar wat hebben we een lol. We ploeteren ons door de eerste paar rondes heen, maar ergens tussen The Dashing White Sergeant en de Virginia Reel verliezen we al onze gène. We zijn beginners en dat mag iedereen weten!

Houten klompen

Aan het eind van de avond strompelen we naar huis met zere voeten en een grote glimlach op ons gezicht. Jamie wacht ons al op bij de deur, kijkt ons onderzoekend aan en snuffelt kort aan onze schoenen, alsof hij wil weten welk avontuur we nu weer achter de rug hebben.
Tevreden kijken we elkaar aan.
‘De volgende keer herkennen ze ons vast weer direct,’ zegt Gerard.
‘Denk het ook…’ zeg ik. ‘Als die twee Nederlanders met het ritmegevoel van een paar houten klompen.’

Liefs uit Schotland,
Natascha

Natascha Hoiting is een Nederlandse schrijfster en ondernemer. Ze is getrouwd met Gerard en de trotse eigenaar van hondje Jamie. Sinds 2008 hebben ze een tweede huis in Schotland, maar eind 2024 verruilden ze Glasgow voor de Schotse Hooglanden. Haar liefde voor dit mooie land vormt een belangrijke inspiratiebron voor zowel haar werk als haar dagelijks leven. Ze werkt aan een serie thrillers die zich in Schotland afspelen en organiseert er daarnaast onder de naam SuccesBrein trainingen voor groepen uit Nederland.

Na de auto met spullen uit Nederland te hebben leeggehaald – en nog even door onze cottage te hebben rondgelopen – rijden we terug naar ons appartement in Glasgow. We zijn euforisch. Ons huis! Onze tuin! Onze droomplek! We praten non-stop over alle plannen die we hebben en vergeten gemakshalve dat we nog een verhuizing voor de boeg hebben.

Veredelde vuilniswagen

De volgende dag begint dan eindelijk het echte werk. Gerard pikt de verhuisbus op, samen met onze nieuwe meubels en het hout voor de nieuwe vloer. Ondertussen pak ik, in ons appartement, verhuisdozen in. Zeventien jaar aan herinneringen vliegen door mijn handen. Het is best emotioneel, vooral als ik de kaarten van mijn ouders terugvind. Elke keer dat Gerard en ik in Schotland aankomen, ligt er een lief kaartje voor ons klaar. Ik heb er geen enkele weggegooid. De stapel is behoorlijk indrukwekkend.

Stapel kaarten van mijn ouders

Wanneer Gerard een paar uur later terugkeert, grijnst hij als een boer met kiespijn.
‘Kom kijken wat voor mooie bus ik heb meegekregen,’ zegt hij, terwijl hij me aan mijn hand mee de trap af sleurt.
Wat ik buiten zie… Nou ja, een voertuig dat ooit een verhuisbus was, maar nu meer op een veredelde vuilniswagen lijkt. De buitenkant zit vol deuken en roestplekken, de laadruimte ziet eruit alsof er een moddergevecht in is gehouden, en er hangt een geur die het midden houdt tussen een natte hond en een vergeten lunchpakket uit 1996.
‘Moeten we hier echt onze spullen in verhuizen?’ verwonder ik hardop.
‘Tenzij jij een beter idee hebt. Een andere bus hadden ze niet.’
Ik slaak een diepe zucht en haal een groot kleed uit huis om op de bodem te leggen. Dan maar zo…

Stormachtige rit

De volgende ochtend zijn we klaar voor de rit naar ons nieuwe huis. De bus is volgeladen met huisraad en Jamie kijkt ons aan alsof hij zich afvraagt wat hij verkeerd heeft gedaan om in deze bus te belanden. De weersvoorspelling is slecht. Code rood. Stormwaarschuwingen. Advies om met hogere voertuigen niet over hoge bruggen te rijden. We kijken elkaar verschrikt aan.
‘We kunnen het uitstellen,’ zegt Gerard.
Ik schud mijn hoofd. ‘De bus moet over twee dagen weer ingeleverd worden, dan redden we het niet.’
Met de wind die door de bergen giert, en een bus die af en toe vervaarlijk opzij zwiept, manoeuvreren we ons door de storm naar de Hooglanden. Ik bid stilletjes dat we niet ergens in een rivier belanden. Ik kan pas weer rustig ademhalen wanneer we na twee lange uren eindelijk veilig bij de cottage aankomen.

Klaar voor de eerste rit van Glasgow naar the Highlands

Tillen voor dummies

Het volgende avontuur dient zich aan: het uitladen. Ik weet heus wel dat ik geen bodybuilder ben, maar bij het tillen van ons zware dressoir naar het kantoor op de eerste verdieping wordt dit pijnlijk duidelijk. We halen de lades eruit, maar het blijft een onhandelbaar gedrocht.
‘Niet aanstellen. Gewoon even flink kracht zetten,’ moedigt Gerard me aan.
‘Wat denk jij? Dat ik de Hulk ben? Die spieren van mij zijn puur decoratief!’
Ondanks mijn protest krijg ik – uiteraard – de plek onderaan de trap toegewezen, terwijl Gerard bovenaan staat en het volledige gewicht op mij laat rusten. Met elke stap omhoog worden mijn armen slapper en begint het dressoir aan te voelen als een betonblok.
‘Je kent je eigen kracht niet!’ zegt hij opgewekt.
‘Klopt,’ hijg ik. ‘Dat komt omdat die niet bestaat!’
Uiteindelijk, na veel gekreun en een paar momenten waarop ik serieus overweeg om het dressoir gewoon los te laten en mijn verlies te nemen, krijgen we het boven.

Gastvrije gemeenschap

Als de laatste doos is uitgepakt en we bijna geen energie meer over hebben, ploffen we neer bij de haard. Gelukkig heeft de vorige eigenaar een stapel hout achtergelaten, maar tegen de avond beginnen we toch te twijfelen of het genoeg is. Kerst komt eraan en ik wil genieten van een knusse, warme sfeer in ons fijne huisje.
Ik post een bericht in de Facebookgroep van het dorp of er ergens nog haardhout te verkrijgen is. Binnen no-time stromen de reacties binnen. Iedereen is behulpzaam, geeft tips, en een plaatselijke leverancier biedt zelfs aan om op kerstavond een aantal zakken langs te brengen, terwijl hij dan normaal gesproken helemaal niet werkt. Hoe geweldig is dat?

Uitpuffen in de plaatselijke hotel pub

Een paar dagen later is de verhuizing eindelijk klaar. Alle spullen zijn over! Om het te vieren doen Gerard en ik een drankje in de pub van een plaatselijk hotel. Terwijl we aan de bar zitten, komt de manager naar me toe.
‘Ben jij soms die nieuwe bewoner die haardhout zoekt?’ vraagt ze.
Ik knik verrast.
‘Als je niets kunt regelen, mag je hout van ons meenemen. Gratis.’
‘Wat ontzettend lief,’ zeg ik. ‘Er wordt al hout gebracht, maar gratis had echt niet gehoeven, we hadden er graag voor betaald.’
‘Was niet nodig geweest,’ zegt ze. ‘Toen ik hier drie jaar geleden kwam wonen, stond iedereen voor mij klaar. Nu doe ik hetzelfde graag terug voor iemand anders.’

En daar zit ik dan, met een brede glimlach op mijn gezicht, een warm hart en een heerlijk glas Islay whisky in mijn hand, omringd door onbekenden die aanvoelen als vrienden.
People make Glasgow, ja – maar blijkbaar geldt dat ook voor de Schotse Hooglanden.

Liefs uit Schotland,
Natascha

Natascha Hoiting is een Nederlandse schrijfster en ondernemer. Ze is getrouwd met Gerard en de trotse eigenaar van hondje Jamie. Sinds 2008 hebben ze een tweede huis in Schotland, maar eind 2024 verruilden ze Glasgow voor de Schotse Hooglanden. Haar liefde voor dit mooie land vormt een belangrijke inspiratiebron voor zowel haar werk als haar dagelijks leven. Ze werkt aan een serie thrillers die zich in Schotland afspelen en organiseert er daarnaast onder de naam SuccesBrein trainingen voor groepen uit Nederland.

Vaarwel, mijn mooie Glasgow
Click here for the English version

Het was winter 2008. Gerard en ik besloten een tweede huis in Schotland te kopen. De keuze voor een stad was snel gemaakt: het werd Glasgow. Waarom in vredesnaam Glasgow? hoor ik je denken. De belangrijkste reden was praktisch: we moesten in Schotland kunnen blijven werken en destijds was internet in de Hooglanden nauwelijks beschikbaar. Daarnaast was ik tijdens onze vele trips verliefd geworden op deze stad die door toeristen vaak wordt overgeslagen. Victoriaanse gebouwen naast hippe cafés, boeiende musea, prachtige parken met meanderende rivieren en – de voornaamste reden – de warmte van de locals. De mensen zijn hier vriendelijk en hartelijk. Je voelt je meteen thuis, of je nu in een pub met live muziek zit of ronddwaalt in een van de vele tweedehandswinkels. Niet voor niets is de slogan van de stad: People Make Glasgow.

En toch… Tijdens al die jaren in deze geweldige stad bleven de Hooglanden mij roepen.

Droomplekje

In oktober hakken we de knoop door: de stad maakt plaats voor de Schotse Hooglanden. Tijdens een weekend in ons favoriete gebied zien we het perfecte huisje te koop staan. Een bezichtiging later zijn we verkocht, letterlijk en figuurlijk. We wagen de sprong, doen een bod en niet veel later komt het verlossende nieuws: Gefeliciteerd, jullie zijn de nieuwe eigenaars!
Ons nieuwe plekje ligt in het hart van Schotland, in een charmant dorpje dat je, wanneer je net als ik liefhebber van Schotland bent, weleens op Instagram bent tegengekomen. Witgeschilderde cottages, een kasteel uit de zeventiende eeuw, een meertje met kristalhelder water en een waterval die dwars door het dorp raast. Een paradijs voor wandelaars en natuurliefhebbers, omringd door Munros (bergen van meer dan 914,4 meter hoog) en Keltische overblijfselen die verspreid door het landschap te vinden zijn. Elk seizoen heeft hier zijn eigen magie: van winters met gouden hellingen en bergtoppen alsof ze met poedersuiker bestrooid zijn, tot zomers waarin de heide het landschap in koninklijk paars hult. Dit alles maakt het voor mij een van de mooiste en meest magische plekken ter wereld.

Een uitdagende overtocht

De auto wordt in Nederland tot de nok toe volgeladen met klusmateriaal en op het laatste vrije plekje op de achterbank maken we ruimte voor het mandje van Jamie. We rijden naar IJmuiden om de DFDS-veerboot naar Newcastle te nemen. Van tevoren verheug ik me al op een ontspannen overtocht: live muziek en een drankje, een potje bingo (mijn guilty pleasure waar ik nog nooit iets mee gewonnen heb, maar wat ik weiger op te geven) en Jamie die in de hut slaapblaft van alle indrukken van die dag.
De werkelijkheid is anders. Een half uur na vertrek lijkt het alsof we in The Perfect Storm zijn aanbeland. Hoge golven slingeren de boot van bakboord naar stuurboord en weer terug. Glazen glijden van tafels, obers rennen rond om de schade te beperken en medepassagiers wankelen met verschrikte blikken op hun gezicht voorbij. Ondertussen zingt Gerard vrolijk met de gitaar spelende troubadour mee, terwijl mijn gezicht inmiddels dezelfde kleur heeft als de opbouw van het schip.
‘Waarom heb jij nergens last van?’ vraag ik hem.
‘Ik heb gewoon een fantastisch gestel,’ zegt hij en grijnst erbij. ‘Dat zou jij ook wel willen hebben, hè lieverd?’
Met toegeknepen ogen kijk ik hem aan. ‘O, dus dat is volgens jou de reden? Nou, volgens mij is er niks fantastisch aan jouw gestel. Je evenwichtsorgaan is gewoon kapot… Lieverd.’
Hij lacht me uit.
De boot helt opnieuw gevaarlijk over. Gerards ogen worden groot en hij duikt over de tafel. Nauwelijks weet hij te voorkomen dat zijn biertje op de grond valt.
Ik kan alleen maar heel hard lachen.

Na een ruige nacht, met weinig slaap, zet ik de volgende ochtend opgelucht mijn voeten op vaste grond. Wat kun je trots zijn op het simpele feit dat je het vasteland hebt bereikt met de volledige inhoud nog in je maag.

Eindelijk, de sleutel!

De autorit naar ons nieuwe huis verloopt gelukkig een stuk rustiger. Van de glooiende heuvels in Engeland tot de dramatische, besneeuwde pieken van de Schotse Hooglanden – de natuur sluit ons steeds dieper in haar armen. Onderweg stoppen we bij de makelaar om de sleutels op te halen. Een bijzonder moment. Met de sleutels in onze handen wordt alles opeens echt: we zijn nu officieel de eigenaren van een cottage in de bergen. Na nog een uur rijden komen we aan. Alles is nog mooier dan we ons herinneren. We hebben de woning maar één keer bezocht en in gedachten werden de kamers steeds kleiner. Tot onze verrassing – en blijdschap – blijkt ons nieuwe thuis juist verrassend ruim. En dan die tuin… Een paradijs waar weinig aan hoeft te gebeuren.
Jamie is direct verliefd. Zodra de achterdeur opengaat, rent hij naar buiten. Hij huppelt over het gras, stopt om bloemen en struiken grondig te inspecteren en tilt overal zijn poot op. Het is alsof hij wil zeggen: Dit is mijn tuin, maar als je braaf bent, mag jij er ook van meegenieten.

Het avontuur begint

Dit is slechts het begin van ons avontuur. In mijn volgende blogs deel ik verhalen over de inburgering in ons nieuwe dorpje, maar ook over de verhuizing, het klussen, de uitdagingen en natuurlijk de kleine overwinningen die onze cottage omtoveren tot een warm thuis. De woning heeft karakter en potentie, en we kunnen niet wachten er iets moois van te maken. Tot die tijd geniet ik van een kop thee bij de haard, het ruisen van de rivier achter ons huis, de frisse berglucht en het besef dat ik op de juiste plek ben aangekomen.

Liefs uit Schotland,
Natascha

Natascha Hoiting is een Nederlandse schrijfster en ondernemer. Ze is getrouwd met Gerard en de trotse eigenaar van hondje Jamie. Sinds 2008 hebben ze een tweede huis in Schotland, maar eind 2024 verruilden ze Glasgow voor de Schotse Hooglanden. Haar liefde voor dit mooie land vormt een belangrijke inspiratiebron voor zowel haar werk als haar dagelijks leven. Ze werkt aan een serie thrillers die zich in Schotland afspelen en organiseert er daarnaast onder de naam SuccesBrein trainingen voor groepen uit Nederland.