Welkom op de website van auteur Natascha Hoiting
Op dinsdag 28 augustus gaf Natascha een uitgebreid interview bij Omroep Flevoland over haar roman Sonata.
Samen met Natascha doken Odeke de Jong en Rob Brouwer in de duistere wereld vol misdaad en liefde. Ook hadden ze het met haar over haar schrijverschap.
Vind je het leuk om dit terug te kijken? Klik dan op de foto!
De vuurdoop hebben we gehad: Scarlatto, het vervolg op Sonata, is door twee personen proefgelezen, en ik ben echt super blij, want hun reacties waren erg positief! Happy me!
Nu gaat hij gelezen worden door de volgende twee slachtoffers! Nu hopen dat zij net zo enthousiast zullen zijn. Blijft toch altijd enorm spannend!
Scarlatto is een vervolg op Sonata, maar is een op zichzelf staande roman. Wel komen er verwijzingen naar Sonata in voor, waardoor het aangeraden wordt deze roman eerst te lezen.
Scarlatto zal najaar 2019 verschijnen bij uitgeverij Ellessy.
Veel van jullie zullen Sonata nog niet eens gelezen hebben, maar ondertussen zit ik uiteraard niet stil. Pasgeleden liet mijn uitgever mij weten dat hij het vervolg op Sonata graag najaar 2019 in de boekhandel verkrijgbaar wil hebben. Geweldig nieuws uiteraard, maar ik wist meteen wat me te doen stond! Ondertussen heb ik mijn nieuwe roman bijna voltooid en gaat de periode van ellenlang redigeren bijna beginnen. Ik ben en blijf uiteraard een perfectionist!
Voor de nieuwsgierigen onder ons: lees hier de synopsis van het killere en bloediger vervolg op Sonata, de spannende liefdesroman Scarlatto.
De boekpresentatie van Sonata heeft plaatsgevonden en was een groot succes! Meer dan zestig mensen hadden de moeite genomen hierbij aanwezig te zijn en hebben de avond tot een onvergetelijke gebeurtenis gemaakt.
Het officiële gedeelte van de avond startte met een welkomstwoord van de eigenaar van Uitgeverij Ellessy, Larry Iburg, waarna Natascha Hoiting iets vertelde over haar inspiratie voor het schrijven van Sonata en een stukje voorlas uit haar roman. Hierna reikte ze het eerste exemplaar uit aan Alicia van der Vlier, zelf schrijfster van het kinderboek ‘De heksen van Seaewald’. Van der Vlier liet weten ontzettend vereerd te zijn en vertelde over het proeflezen van de verhalen van Natascha. Iburg sloot de avond af door nog een mooie Biblion recensie voor te lezen, waarna hij een ingelijste foto van de voorkant van Sonata aan Natascha overhandigde. Hierna vond er een signeersessie plaats en konden de bezoekers genieten van een hapje en een drankje.
De betekenis van deze Latijnse uitdrukking is: liefde voor het lot, of misschien beter gezegd, liefde voor het noodlot. Verschillende filosofen schreven hierover, waaronder Friedrich Nietsche. Hij zegt “Liebe das, was nothwendig ist” (heb datgene lief, wat noodzakelijk is). Een prachtige filosofie, maar hoe bereikbaar is hij? Het is een leefwijze waar ik mij veel mee heb beziggehouden en me daarnaast inspireert bij het schrijven. In Sonata kampt het vrouwelijke hoofdpersonage Julia met moeite om gelukkig te zijn. Dit omdat ze al jong geleerd heeft dat na iedere piek een dal komt. Deze angst voor geluk zorgt ervoor dat ze altijd een “rem” op haar gevoel heeft. Zowel de hoogte- als dieptepunten worden daardoor afgezwakt.
Zou het leven niet een stuk makkelijker zijn als we de vergankelijkheid daadwerkelijk zouden kunnen omarmen? Dat als er iets mis gaat in ons leven, dit niet als ramp te zien, maar als mogelijkheid tot groei? Het liefhebben van dat wat onvermijdelijk is. Een prachtige filosofie, maar toch vraag ik mij af hoe dit na te streven valt wanneer het leven echt tegenzit. Tijdens die zware en verdrietige momenten die helaas iedereen wel kent. Toch probeer ik ondanks die twijfel zelf ook amor fati toe te passen waar haalbaar. Soms gaat dit makkelijk, een andere keer moet ik mezelf een schop onder de kont geven om het er weer bij te pakken. Maar een ding is zeker; het maakt het leven lichter, en is dat niet iets wat we allemaal willen?
Een aantal van jullie zullen weten dat ik mij de laatste periode enorm heb gefocust op een coast to coast backpack uitdaging door Schotland om geld in te zamelen voor de Daniel den Hoed Stichting (https://www.facebook.com/GNBHikeForLife/). Dit hield in dat voor een paar maanden vrijwel ieder beschikbaar moment in het teken van training stond en er weinig tijd voor andere zaken overbleef.
De challenge is nu voltooid en het is fijn om me weer te kunnen richten op het uitgeven van Sonata. Ik ben nu bezig met een laatste redigeerslag, voordat hij ter finale beoordeling naar mijn editor gestuurd zal worden. Daarna breekt er weer een leuk moment aan; het bepalen van de cover. Iets waar ik nu al naar uitkijk! Ondertussen werk ik ook nog aan het vervolg op Sonata. Al met al is er genoeg gaande!
Zodra er weer nieuws is laat ik het jullie weten.
Eén van de leukste dingen aan het schrijven van een roman vind ik het doen van research. Voor mijn vorige manuscript ‘De Gulden Duvel en de Brief’ ben ik in de geschiedenis van de tweede Engelse oorlog, die plaatsvond tijdens de Gouden Eeuw, gedoken. Hierdoor heb ik veel feiten weten te achterhalen die ik weer heb kunnen verwerken in mijn verhaal. Het is algemeen bekend dat Michiel de Ruyter als admiraal meezeilde op, misschien wel de meest glorieuze slag uit de Nederlandse oorlogsgeschiedenis, de tocht naar Chatham. Wat niet bij iedereen bekend is, is dat hij tijdens deze tocht ziek was. Iets wat mij goed uitkwam bij de intriges die ik in het boek heb verwerkt.
Het thema de Gouden Eeuw hoort bij mijn favoriete thema’s. Het is het onderwerp waardoor ik de inspiratie om jaren geleden weer te gaan schrijven hervond. Ik heb nog een aantal manuscripten met dit thema op de plank liggen. Ga ik die ooit nog eens uitgeven? Dat is een onderwerp voor een andere keer, ik ben er namelijk nog niet uit.
Voor mijn huidige serie, waarvan ‘Sonata’ het eerste deel is, ben ik in de criminele wereld van de Italiaanse maffia gedoken.
Sinds mijn jeugd ben ik al in dit onderwerp geïnteresseerd, maar door een televisieprogramma werd ik geïnspireerd om hierover te schrijven. In het verleden heb ik wel eens een roman gelezen waarin de Siciliaanse maffia, de ‘Cosa Nostra’, een hoofdrol speelde, waardoor ik aannam dat zij de grootste maffia organisatie uit Italië waren. Niets bleek minder waar te zijn. Op dit moment is de, uit de provincie Calabrië afkomstige, ‘Ndrangheta de grootste criminele organisatie van Italië, en waarschijnlijk van de hele wereld. Het bevreemde mij dat ik nooit van ze had gehoord. Tja, mensen die mij goed kennen weten wat er dan te gebeuren staat; heel mijn leven komt vanaf een dergelijk inspirerend moment in het teken te staan van het onderwerp dat mijn aandacht zo volledig in de ban weet te houden.
Voor mijn echtgenoot is een van de minder ergerlijke gevolgen van deze situatie dat het hele huis bezaaid komt te liggen met alle mogelijke literatuur over het betreffende onderwerp. Het bijzondere van de ‘Ndrangheta is dat er, aangezien de organisatie voornamelijk uit familieleden bestaat, weinig informatie doorlekt naar de autoriteiten. Om maar even wat cijfers te noemen: voor 2008 waren er ongeveer 1000 informanten van de Cosa Nostra, ongeveer 2000 van de Napolitaanse Camorra en maar 42 van de ‘Ndrangheta. Voor mij dus een geluk dat er toch een aantal leden informatie losgelaten hebben, waardoor er boeken geschreven zijn over onder andere hun werkwijze en rituelen. Prachtige bronnen van inspiratie!
Wanneer er nog dieper in die betreffende maffia organisatie gedoken wordt blijkt het dat, ondanks dat de Nederlandse regering er nooit echt in heeft willen geloven, zij ook in ons kikkerlandje actief zijn. En ja, dan begint de nachtmerrie voor mijn man pas echt. Ieder vrije weekend komt dan in het teken van research te staan. Dit betekent dat ik, samen met hem, locaties ga bezoeken waar leden actief zijn geweest en dat ik alle mogelijke documentaires ga kijken die ik kan vinden over dit intrigerende onderwerp.
Maar wat voor mijn geliefde misschien wel het meest hinderlijke van zo’n fase is; de in het midden van de nacht toeslaande golf van inspiratie. Dat zijn de momenten dat ik plotsklaps rechtop in bed zit en luid ‘Yes, ik heb het!’ begin te roepen. Daar kan hij vreemd genoeg na een aantal van dit soort nachten niet meer zo goed tegen. Vervolgens vindt hij het dan ook minder amusant dat ik niet wil vertellen wat dat eureka moment voor het boek betekent. Iets dat ik me goed kan voorstellen, maar je moet weten dat het voor mij erg belangrijk is dat hij zo min mogelijk verneemt over hetgeen ik aan het schrijven ben. Ik vind het prettig wanneer hij net zo onbevangen in mijn nieuwe boek kan duiken als iedere andere lezer. Hij is mijn eerste proeflezer, waardoor zijn eerste reactie voor mij ontzettend waardevol is.
Op dit moment doe ik inspiratie op voor het vervolg op Sonata. Waar deel één een inleiding gaf in de ‘Ndrangheta zal het nieuwe deel volledig plaatsvinden in het hart van deze organisatie. Dit betekent nog meer boeken lezen, nog meer locaties bezoeken en nog meer nachtelijke eureka momenten. Heerlijke tijden. Voor mij.
Tja, en dan gaat hij de wijde wereld in…
Uiteraard is mijn manuscript Sonata al gelezen door een aantal veilige, bijzonder enthousiaste familieleden, maar nu stuur ik hem naar mijn vriendin A., die ik verwacht toch wat kritischer te zijn. Nu het manuscript via e-mail door de ether vliegt, zit ik nagelbijtend naar mijn beeldscherm te staren en denk bij mezelf, this is it. Daar gaat mijn kindje die in zeven maanden tijd bedacht, gemaakt en uiteindelijk zo goed mogelijk geperfectioneerd is. Zomaar plotsklaps overgeleverd aan de zorg van anderen. Gaan zij dezelfde warmte voor mijn creatie voelen als ik voel, de pijn van de karakters ervaren zoals ik hun pijn ervaren heb, van ze houden zoals ik ben gaan doen? Diep van binnen huil ik een beetje, had ik hem toch niet nog iets langer bij me kunnen houden? Nu het te laat is vraag ik mij af of hij er al klaar voor was. Toch raar wat het met je doet als je iets wat al die maanden zo intiem met je heeft samengeleefd moet loslaten. Of is het vrijlaten? Want loslaten doe ik hem natuurlijk niet, niet na al die uren die we samen hebben doorgebracht. Ja, dat is het, ik laat hem vrij, zodat anderen, hopelijk, net zoveel van hem zullen gaan genieten als ik heb gedaan en altijd zal blijven doen.
Goh, ervaar ik, als kindervrije vrouw, nu toch voor het eerst wat het is om moedergevoelens te hebben?
